17 thoughts on “O mnie

  1. Droga Joanno

    Przeczytałem Twoją książkę (poz. 2.) kilka razy i natchnęłaś mnie do spełnienia dziecięcych marzeń.
    Obecnie piszę scenariusz komiksu.

    pozdrawiam i dzięki

  2. Salut.

    Niezwykle twórczy blog, przydatny dla adeptów sztuki pisarskiej. Proszę o wpis dotyczący poruszania tematów kontrowersyjnych w powieści i tego, gdzie leżą granice słowa.

    Pozdrawiam:)

    • Dziękuję za słowa uznania:) Postaram się napisać o tematach kontrowersyjnych w powieści, choć to zagadnienie trudne i w dużej mierze zależne od subiektywnej opinii. Jeśli chodzi o granice wolności słowa, to w pewnej mierze ustalają je czytelnicy – decydując o tym, co, ich zdaniem, jest jeszcze dopuszczalne, a co już nie i następnie na tej podstawie dokonując swoich wyborów lekturowych. Więcej na ten temat napiszę w osobnym poście. Póki co, życzę sukcesów literackich i zapraszam do dalszej lektury bloga.

  3. Witam. Z checia zakupilbym „Szkole tworczego pisania”, w tej oto chwili…ale tylko w formie elektronicznej. Jesli istnieje taka mozliwosc prosilbym o kontakt.
    Pozdrawiam
    Y.

  4. Witam.
    Czytam Pani bloga już od dłuższego czasu, wszystkie wpisy są ciekawe i chętnie stosuje wskazówki 🙂 Mam pytanie, czy jest szansa na post, gdzie może Pani przybliżyć jak powinno się zabrać do stworzenia własnej hmm może nie religii, ale podstaw do nowego poglądu, który jest wyznawany przez jakąś grupę? Chcę coś takiego stworzyć w swoim opowiadaniu, lecz nie do końca wiem jakie powinny być podstawy takiego budowania nowej wiary, której ideami kieruje się wybrana grupa. Boję się, że mogę coś ominąć, jakąś kwestię, która potem może namieszać. Czy jest w ogóle jakiś system podstaw, na których powinno się to opierać?
    Bardzo dziękuję za każdą wskazówkę 🙂

    Pozdrawiam 🙂

  5. Szanowna Pani Doktor.
    Przypadkowo trafiłem na YouTube Pani wypowiedź na temat nader ryzykowny: jak napisać bestseller. Co mnie zdumiało, bardzo rozsądna i mądra wypowiedź. Gratuluję. Ale piszę w zupełnie innej sprawie. W latach trzydziestych, w Wielu był ksiądz Wrycza, pułkownik zresztą, endek podobno, walczący z sanacją, postać niezwykle krewka i kolorowa. Po wybuchu wojny, brał udział, podobno, w organizacji Gryfa Pomorskiego? Czy Pani jest rodzinnie związana z tą postacią? Swego czasu opowiadał mi o nim pewien lekarz wiejski (studia w Bolonii) postać bardzo znana – niestety nazwisko wypadło mi z pamięci – pomyślałem, że powinienem o nim napisać książkę, o księdzu Wryczy, nie o lekarzu, chociaż i ten by na to zasługiwał. Napisałem list do rodziny, zamieszkałej w Zblewie, z taką propozycją. Niestety, chyba mnie źle zrozumiano, bo nawet odpowiedzi nie otrzymałem.
    Czy ma Pani jakieś w tej sprawie bliższe informacje? Będę wdzięczny za odpoweiedź.
    Pozdrawiam
    Jan Tetter
    jan.tetter@wep.pl

    • Bardzo mi miło, że zainteresował się Pan historią mojej rodziny. Tak, jestem spokrewniona z ks. Józefem Wryczą – istotnie był to niezwykle barwny człowiek, w pełni zasługujący na swój przydomek „Kmicic z Borów”. Z pewnością warto napisać o nim książkę. Więcej napiszę Panu w mailu już wkrótce.

  6. Szanowna Pani!

    Mam pytanie dotyczące poprawnego zapisu dialogów. Od jakiegoś czasu propaguje się zapis wymyślony przez A. Wolańskiego („Edycja tekstów”, Warszawa, 2011). Czy to jest jakaś odgórna dyrektywa, czy tylko nietrafiony pomysł, który rozprzestrzenił się prawem owczego pędu? Czy muszę tych zasad bezwzględnie przestrzegać, czy mogę pisać po staremu?

    Pozdrawiam

    • Ja uczę wg następujących zasad:
      Kolejne kwestie dialogu zaczyna się od nowego wiersza. Na początku każdej kwestii umieszcza się pauzę. Wypowiedź zaczynającą się od pauzy rozpoczynamy od wielkiej litery:
      – Cześć, Aniu.

      Jeżeli po kwestii dialogu występuje komentarz, to przed nim również stawia się pauzę, a po nim kropkę. Nie stawia się wówczas kropki po kwestii dialogu. Komentarz rozpoczynamy od małej litery:
      – Cześć – powiedziała, podchodząc do mnie.

      Jeżeli część dialogu jest wielozdaniowa i występuje w niej komentarz, to stawia się po nim kropkę, a przed następną częścią dialogu stawia się pauzę:
      – Witam Cię, Aniu – powiedziała Maria. – Może wpadniesz na chwilę?

      Jeżeli komentarz wpleciony jest w jednozdaniową wypowiedź, ujmuje się go w pauzy z obu stron:
      – Aniu – spytała Maria – może wpadłabyś do mnie?

      Możliwe jest stosowanie cudzysłowu w dialogach, np. gdy chcemy wyróżnić w ten sposób monologi wewnętrzne:
      „Szkoda – pomyślała Maria. – Chętnie spotkałabym się z Anią.”

      Dwukropkiem sygnalizuje się przejście od narracji do dialogu:
      Ania pokręciła głową:
      – Nie mam czasu, żeby dziś spotkać się z Tobą.

      Jeśli część narracyjna nie jest wprowadzeniem do przytoczonego dialogu, nie stawia się po niej dwukropka, tylko kropkę.

  7. Witam serdecznie,
    bardzo chciałabym przeczytać Pani książkę „Szkoła twórczego pisania (…)”, ale nigdzie nie mogę jej kupić 😦 Nie znalazłam księgarni, w której byłaby dostępna 😦 Czy może Pani mi podpowiedzieć, gdzie mogłabym ją zdobyć?
    Będę bardzo wdzięczna.
    Pozdrawiam,
    Danuta

    • Wszystkie egzemplarze zostały już wyprzedane, ja też nie mam w domu żadnych. „Szkoła” została wydana już trzy lata temu, ale za kilka miesięcy (w maju/czerwcu) wyjdzie moja nowa książka o pisaniu „Magia słów”. Tymczasem zapraszam na nową stronę bloga, na której są najnowsze wpisy poradnikpisania.pl

  8. Dzień dobry! Chciałbym Pani w pierwszej kolejności podziękować za stworzenie tej strony. Jest ona dla mnie kopalnią wiedzy na temat sztuki pisarskiej. Tworząc swoje teksty zauważyłem (osoby trzecie upewniły mnie w tym), że mam problemy stylistyczne. Często zdarza mi się tworzyć zdania przekombinowane, źle brzmiące, balastujące wręcz na granicy grafomanii. Istnieją jakieś sprawdzone sposoby na wyćwiczenie się w tej wrażliwości językowej? (Od zawsze dużo czytałem, ale jak widać niezbyt to pomaga.) Gdy widzę swoje zdania przeczuwam, że jest w nich coś niezgrabnego, ale niestety nie wiem co.
    W swoich starych notatkach znalazłem taką uwagę „Poszczególne, odpowiadające sobie człony zdania powinny być podobnej długości. Tak jak w poniższym przykładzie:
    Piękna kobieta/czesze się/srebrną szczotką.” Tylko wydaje mi się, że nie da się stworzyć dobrego tekstu w oparciu tylko o tak, hmmm, proste zdania.
    Proszę o odpowiedz.
    Pozdrawiam
    Daniel

    • Panie Danielu, zacznę od tego, że blog znajduje się teraz pod nowym adresme. Zapraszam Pana szczególnie do działu stylistyki http://poradnikpisania.pl/category/stylistyka/ Tam znajdzie Pan więcej szczegółowych porad stylistycznych.
      Co do zdania, które Pan zacytował: istotnie jest krótkie i proste i z pewnością nie wyczerpuje tematu dobrego pisania. Jego zaletą jest jedynie paralelizm, czyli pewna sztuczka stylistyczna, która nadaje zdaniu harmonię. Nie jest to jednak uniwersalna zasada stylistyczna:) Jeśli chciałby Pan lepiej pisać, to z pewnością warto zacząć od obrazowych rzeczowników i dynamicznych czasowników. Wyjaśnienia znajdzie Pan na podstronie, którą podałam wyżej. Życzę wiele wytrwałości w stylistycznych zmaganiach:)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s