Fabuły/Metody pisarskie

Jak wykorzystać wspomnienia w twórczości?

Jeśli zaczynasz przygodę z literaturą i nie jesteś pewien, czy uda ci się stworzyć świat, który oczaruje czytelnika, zacznij od tego, co ci dobrze znane, a więc: od wątków autobiograficznych. Własne przeżycia i doświadczenia są niezwykle cennym źródłem inspiracji literackiej. Możesz na ich podstawie tworzyć nie tylko literaturę wspomnieniową, ale – przede wszystkim użyczyć cząstki Twoich przeżyć bohaterom literackim.

 

Własnych przeżyć nie da się zastąpić wymyślonymi. Mają one wielką moc. Wielu początkujących pisarzy twierdzi, że ich życie jest nudne i nic ciekawego im się nie przydarza. Nic bardziej błędnego. Nie każda powieść pełna jest awanturniczych przygód. Świadomość niezwykłości własnego życia jest wyznacznikiem literackiej wrażliwości. Kiedy nauczysz się śledzić i rozumieć własne emocje, pragnienia, rozczarowania i marzenia, przekonasz się, że Twoje życie jest wyjątkowe. Wówczas będziesz gotowy, by zaprosić czytelnika do swojego świata.

Na co zwrócić uwagę podczas podróży do przeszłości? Wyjaśnię to na przykładzie wspomnień z dzieciństwa, gdyż ten magiczny czas jest źródłem wielu pisarskich inspiracji.

Często wracamy wspomnieniami do dzieciństwa jako do najpiękniejszego okresu w życiu, ale trzeba pamiętać, że ta idealizacja pojawia się z wiekiem. Dzieci mają swoje problemy, obawy i smutki i często marzą, by jak najszybciej przestać być dzieckiem. Pisząc o dzieciństwie, przywołaj tamten Twój dawny świat we wszystkich jego wymiarach, unikaj uproszczeń i sentymentalizmu.

Jak ożywić wspomnienia z dzieciństwa?

  • Przypomnij sobie swoich przyjaciół z dzieciństwa. Czy nadal utrzymujesz z nimi kontakt? Co teraz robią? Przejrzyj stare zdjęcia: zobacz, jak kiedyś wyglądaliście i zastanów się, co razem robiliście. Być może masz jakiś karton na strychu lub piwnicy, gdzie przechowujesz skarby z dzieciństwa.
  • W jaki sposób patrzyłeś na swoich rodziców, będąc dzieckiem. Przejrzyj wasze wspólne zdjęcia z dzieciństwa. Przypomnij sobie, jak wyglądali, gdy byli młodsi. Bałeś się ich trochę czy wręcz przeciwnie, czułeś, ze możesz robić wszystko, a oni to zaakceptują? Często cię karcili, byli nadopiekuńczy, a może nie interesowali się Tobą? Przypomnij sobie chwilę, w której jako dziecko bardzo naraziłeś się swoim rodzicom. Jak zareagowali? Czy mieli swoje ulubione powiedzonka? Czy przekazali Ci jakieś przesłanie?
  • Czego lub kogo bałeś się w dzieciństwie? Może to był starszy brat, sąsiad albo kolega/koleżanka ze szkoły? Może ktoś wyśmiewał się z Ciebie albo Ci groził? Czy jakieś miejsce wzbudzało w Tobie strach?
  • Co sprawiało Ci przyjemność, gdy byłeś mały? Może był to smak ulubionego napoju gazowanego albo jazda na rowerze dookoła podwórka?
  • Czy miałeś swoje mityczne miejsce w dzieciństwie? To mógł być ogród przed domem dziadków albo plaża nad jeziorem, nad którym spędzałeś wakacje, a może jakaś kryjówka, do której drogę znałeś tylko Ty i Twoi przyjaciele. Spróbuj uświadomić sobie, dlaczego to miejsce było dla Ciebie magiczne.

Nie spisuj swych wspomnień niczym kronikarz, ale potraktuj je jako pretekst do napisania opowiadania lub powieści. Bądź bardziej wierny fikcji niż faktom, które Cię zainspirowały do pisania.

Aby odnieść pisarski sukces, trzeba umiejętnie wykorzystywać swoje życiowe doświadczenia, czyli potrafić się od nich zdystansować. Ważne jest, by wydobyć ze wspomnień to, co akurat jest Ci potrzebne, podczas tworzenia bohatera czy miejsca akcji. Przykładowo wspomnienie z dzieciństwa, kiedy to zostałeś sam w domu może posłużyć Ci do ukazania przeżyć samotnego alpinisty, uwięzionego w górskiej rozpadlinie. Jeśli masz problem ze zdystansowaniem się wobec własnych wspomnień, spróbuj napisać o nich nie w pierwszej, lecz w trzeciej osobie, np. z punktu widzenia bezstronnego sąsiada.

Powrót do czasów dzieciństwa to dopiero początek podróży w głąb siebie. Dla rozwoju pisarskiej osobowości znacznie ważniejsze jest śledzenie tego, co przydarza się Tobie na co dzień i obserwowanie własnych emocji. Twórczo przetworzone emocje stają się doskonałym materiałem dla twórczości. Pisarz powinien umieć chwytać uciekające chwile i starać się coraz lepiej rozumieć samego siebie.

Powiązane wpisy:

Jak przeobrazić inspirację w pomysł na powieść?

Czym jest natchnienie?

Jak zaplanować powieść?

Sztuka opowiadania. Narracja pierwszoosobowa

Jak rozpocząć powieść?

Sceny i sequele

Jak zbudować napięcie?

Jak pisać wartkie dialogi?

Jak opisywać miejsca?

Pisarska paleta barw

Jak pokonać pisarską blokadę?

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s